Ziekelijke liefde 

Ik voel me wat zwak, beïnvloedbaar en wazig.
Wanneer ik naar je kijk wordt mijn blik ook wat glazig.
Neem me mee, raak me aan. Ik smeek het je, wacht!
Maar onbewust heb jij net mijn ziel zacht verkracht.

 Bewust van het feit: mijn plan gaat geheid
niet werken met jou in het nabij zijn
Ik voel me wat zwak, verlegen en klein.
Maar samen met jou voelt zelfs dat best wel fijn.

De herinnering

Een beetje eenzaamheid dringt weer door mijn glimlachschild heen
en gelijk is daar die terugkerende gedachte: “Ik voel me zo alleen”
Ja, ondanks alle mensen; schuchter en schichtig, zo zwijgzaam in een stad
Denk ik aan die éne persoon, van wie ik de impact nog steeds maar niet bevat
en ook niet zal gaan bevatten; de herinnering leeft nog alsmaar voort
Toch leidt de inhoud zijn eigen leven, de waarheid is subtiel verstoord
Ik verzin waarvan ik hou en fantaseer wat over jou
En zo creëer ik in mijn hoofd "de ideale vrouw"
van jouw herinnering

Geclaimd

De liefde, ik dwing hem bij vrouwen vaak af
Dat doe ik met liefde, ik ben niet zo laf
Staright to the point, want een omweg is lame
Ik kijk naar je lichaam, voordat ik het claim

En ben je daar niet al gelijk van gediend?
Je denkt toch nog niet dat je beter verdient?
Dan val ik al aan nog voordat je besluit
of jij me wel wil, komt er niet onderuit

Vluchten is zinloos, het is al te laat
Je bent pas weer vrij nadat IK je verlaat!

De zin van het schrijven voor jou op mijn blog
ontging mij geregeld, toch doe ik het nog
“De persoonlijke zaken, zal het ze raken?”
Schrijf ik de waarheid of is het bedrog?

Die vermoeiende liefde, het thema alom
Een droom? Want de waarheid lijkt hard als beton
Wie lezen het toch, dit persoonlijke blog?
Ik wou dat ik betere teksten verzon.

Een deel is de trend, maar de aandacht telt ook
“t Idee dat ik jou met mijn woorden bestook
Omschreven emotie en loze commotie,
maar boeit jou nou werk’lijk mijn levensverloop?

De macht hier heb ik. Ik bepaal wat er staat
Ik schrijf over liefde, geluk of de haat
En komt het mij uit, dan neem ík het besluit
om te doen alsof alles zo makkelijk gaat

Geloof niet alles wat je leest…
De werkelijkheid verdraait men het meest!!!

Is het Lowlands, of ben jij het?

de oorzaak van mijn roes achteraf

de liefde van Lowlands voelt zo maf

Niemand die het dagdromen nog belet

Maar wat mis ik nu toch het meest?

jouw glimlach, of al die muziek

de artiesten, of enkel Monique

En hoe was het dan zonder haar geweest?

De zoete geur van pure verbondenheid

hangt nu nog loom om mij heen

Zoals Lowlands is er geen één

festival met zo een diversiteit

Ik mis het nu wel allemaal

en de herinnering begint te vervagen

aan 3 zo verrukkelijke dagen

Een jaar wachten is toch fucking niet normaal?

I believed in us

It all started so pure
I didn’t worry at all
You felt so special, so special to me
I wouldn’t leave you, for sure

But after a while
There wasn’t that much time left
To share with each other
Walking our own lifeline

However,  I still believed in us
Though some feelings seemed to go away
It wasn’t always easy
Sometimes we did things on our own way
But I, I still remember
How strong it used to feel inside of me

Now, It is over
And there’s this emptiness inside my soul
It’s true, I felt this way before
But I will never get used to it

It’s so hard to let you go
I wanna call you on the phone
I feel so desperate and sad
Inside my head I am alone
And don’t you know it’s really lame
That every time it goes the same
With every girl I really love
Breaking up is always tough

Zo, net een ontwerpdead-line gehad. Wat een werk was dat zeg! Om even aan te geven hoe ik me vorige week voelde voordat ik met het grote werk begon, plaats ik vandaag een (gecensureerde) versie van mijn frustratie-uiting. Verder gaat alles
goed met me hoor!! Gewoon een manier om ermee om te gaan. Is weer eens wat anders van mij kant....

Studiestress e.d.

 Waarom #@**&# ik m’n lichaam toch steeds met die $%#@* kutstress?
En komt het ieder jaar standaard weer eens terug?

Die allesomvattende levensles:
“Denk aan een ander en maak de wereld weer bijzonder”
Terwijl ik me alleen over mijn eigen leven bekommer;
Egoïsme lijkt soms de enige %&#@% manier om overeind te blijven.

 Terwijl dat niet zo is, je kan bijvoorbeeld ook gaan schrijven.
Gooi het er eens uit op de tijden dat het nodig is.
Als je het opgesloten laat zitten gaat het zeker weten mis!
Achteraf lijken de dingen meestal toch wel weer mee te vallen.
Relativeer eerst je zorgen….en ga het pas daarna eens GOED "verknallen"!

Portret van ons beiden

Ik kijk naar de foto van ons twee aan de muur.
Straalde mijn lichaam al eerder zoveel rust uit?
Kende jij al die gloed in je ogen?
Is dit het begin van een relatie vol vuur?
En vlammende momenten, gevoed door verlangen
Mijn hart is al door verliefdheid bevangen

Hoewel er ook vragen door mijn hoofd bleven zweven:
“Waarom hebben we soms zo verschillende levens?”
 “Waar komt toch dat gemeenschappelijke vandaan?”
Twijfelde ik geen moment, ook niet heel even.

Om juist dat te doen, wat ons beiden verblijdt:
Mijn hart weg te geven, geen spoortje van spijt.
Jij bent het waard om mijzelf bloot te geven
Ik wil met jou al dat moois weer beleven.
Gevoelens, emoties, versterkt door jouw lach
Door jou ben ik twee keer zo vrolijk per dag.

Ik kijk naar die foto, nog steeds aan mijn muur.
Beseffend hoe intens gelukkig dit voelt.
Is dit bestemd, door het lot zo bedoelt?
Of is dit geluk door het toeval gestuurd?
In dat geval:
Wat een geluk, zo gelukkig te zijn!
Enkel alleen door een foto, wat fijn…

"Een Gedichtje uit de oude doos"

Glimlach
 

Als de regen hier net zo verwarmend was als jouw stralende glimlach
Zouden we nooit meer door de regen kunnen lopen
Moesten we hittebestendige parapluutjes kopen
En het regent hier vrijwel toch iedere dag

Jullie kennende zijn er onder de lezers van deze bodemloze put aan flarden inspiratie, ook wel mijn blog genaamd, een paar figuren die toch wel nieuwsgierig zouden kunnen zijn naar wat ik zo nu en dan met mijn nieuwe inspiratiebron, alias Eline de Ridder, zoal bespreek over msn.
Hierbij publiceer ik de eerste unieke msn-gedichtensessie tussen Eline en mijzelf. Kwantiteit en humor zijn hierbij verkozen boven kwaliteit en inhoud, maar al met al toch een goede manier om een uurtje van je dinsdagavond aan te wijden naar wij dachten. En oja, om het nog wat spannend te houden verklap ik niet welke kleur wie is. Ik hoor graag jullie vermoedens hierover. Verdere aanvullingen zijn natuurlijk ook van harte welkom!

Ruben

Jouw stem is mijn hoestdrank voor problemen
Opgehoeste problemen, verdoofd door de drank
Het is dan ook bij deze dat ik je bedank
Zonder jou was er geen één verdwenen

 ***

 Je muur hier..
Spreek maar, ik verrek geen spier.
Al je problemen, al je gedachtus.
Verdoezeld door een nachtkus.  

***

Onze relatie is als de verbinding van de telefoonlijn
Het mag elke keer maar heel kort zijn
Voordat ons samenzijn weer wordt onderbroken
En de verbinding alweer is verbroken

 ***

Kaarsjes op mijn kamer
Lichtjes in mn hoofd
Jou stem, mijn verveling gedoofd
 

Door onzinnigheid verjaagd
Tot een ander niveau verlaagd
De realiteit nu vervaagd
Wanneer er zachtjes wordt gevraagd:

 Is dit nu liefde?
Deze onzin vol grappen
Zonder maar te verslappen

***
Wie weet, wordt het echt nog wel wat
Iets serieus, dat nooit meer verdwijnt
Het moet echt kunnen, naar het schijnt
Maar lol maken is ook prima hoor, schat!

 ***

Dyslexie, neem het niet te letterlijk
De typtyfus is ook digitaal besmettelijk
Maar zie de humor er toch eens van in!
Letters verdwaald in een grappige zin

 Verlangen aangewakkerd
Wetend van jou bestaan.
Onze prille liefde
Voor jou door het vuur willen gaan.
Gevoelens ontwikkeld
Een moeilijk idee.
Verwarring gezaaid
Wat moet je daar toch mee

Acceptatie verleend.
Genoeg van strijd alleen.
Tijd voor een tweetal
Samen worden we langzaam een.

 ***

Avonden tellen zoals dagen voorbij gaan.
Eindeloos dromend lopen door de lange laan
Vlinders in je buik, vlinder in je ogen
Dat alles zijn de symptomen die de liefde betogen.
 
***

 Stiekem verliefd
Stiekem houden van
Stiekem verdriet
Stiekem, alles kan!

***

 Stilte voor de nacht.
Beelden die voorbij komen
Zoals ik eerder dacht.
Ik zit weer eens te dromen.

***

 Zie het maar als een uitgelezen kans
Om je rottige zelf weer naar boven te halen
Die onbewuste gekte naar woorden vertalen
En geef dat typbord er maar flink van langs!

***

 Door verliefd aangedaan.

 Kaarsjes doven
Gevoelens ontstaan.
Tijd om te gaan slapen
Toch wil ik niet gaan.
Jou woorden beloven
Een liefdevolle nacht
Mn hersenen gapen
Tis al later dan gedacht.

 ***

 Liefde van de straat

Je weet toch, mijn schoonheid van de straat
Hoe het er hier in "The Hood" aan toe gaat
Wanneer een jager als ik voor een chick keihard val
Dan rap ik daarover, de beats draaien al

 Maar deze keer was jij me net voor
Dat ben ik dus niet echt gewend hiero hoor!
Je spitte zo diep en je raakte me hard
Vanaf toen heb jij onze tape opgestart

 "Peace and Love"

Onzinnige Taizé-sessie

Goed, dit zijn nog steeds flarden inspiratie van telkens 4 regeltjes uit Taizé.
Zo schrijf je een tijd helemaal niets,  en in een prachtige week vol leuke mensen om je heen schrijf je ineens bijna een heel schrift vol.  Je zou trouwens niet gauw denken dat ik de meeste hersenbrouwsels gewoon in een dienst geschreven heb als je naar de inhoud kijkt. Ik weet ook niet waar ik af en toe met mn hoofd zat, haha

De lach op je mond
De plek waar je stond
Het was zo perfect
Kunstzinnig gevlekt 

***
Papier en een pen
Ik denk aan je stem
Denkbeeldig verleid
ik je van tijd tot tijd

 ***
4 regels voor jou
vol woorden wat zou
ik je zo gaan vertellen
“Tot ziens en we bellen!”

 ***
Verkrampt door de angst
strompel ik op de weg
die jij voor me uitkoos:
Een leven vol pech

 ***
Verblind door egoïsme
zie ik je niet staan
Ik ken niet je naam
"Individualisme"

Dag beste mensen,

Ik post weer wat serieuze gedichten die ik in Taizé geschreven heb om zo voor het weekend alvast weer dat Taizé-gevoel een beetje terug te krijgen!

***

De stilte nu verbreekt
zacht mijn daaglijks patroon
Mijn zorgen zijn verbleekt
door de rust in persoon 

***

 Verplaatst door de lucht
reizen woorden vol hoop
Ik bid ze hardop
voor een gezegend verloop
van jouw kostbare leven 

***

 Vertroebelde blik
Stipjes van licht
Een andere ik:
Mijn tweede gezicht

Dorpsprostitué en Dagboek

Dorpsprostitué
Wat moet je ermee?
Kent iedereen bij naam,
maar nog nooit iets gedaan

Lief dagboek
Je sleutel is zoek
Word ik nu bestraft?
Want ik schrijf op je kaft

Ik ken je pas net
Je fluistert mijn naam
De toon is gezet
Sprookjes bestaan

Taizé

Gezang om mij heen
gaf weer rust in mijn hart
De onzekerheid verdween
Al dit goed voelt apart

Emoties verspreiden
zich vrij door de zaal
Tegen de tranen te strijden
is hier vrijwel normaal

Dag beste mensen,

Ik ben net terug van een weekje Taizé in Frankrijk. Het was een plek waar ik weer eens rustig voor mezelf kon nadenken en me liet inspireren door een hoop lieve en aardige mensen om mij heen. Hierdoor ben ik weer gedichten gaan schrijven na een vrij lange periode van poëtische stilte op deze site. Hieronder staat alvast het eerste gedicht dat naar mijn idee het beste mijn Taizé-gevoel weergeeft. Ik hoop de komende tijd wekelijks te posten, want ik heb nog wel een kleine voorraad achter de hand, haha
Veel leesplezier, ik hoop dat jullie het wat vinden!

Groetjes

Ruben

Taizé op maandag

De rust en de stilte verblijden mijn hart,
maar toch voelt het stiekem een beetje apart
Te lopen langs mensen hier vrij ver vandaan
Wie zou ze zijn en wat is dan haar naam?

Ik loop langzaam verder; een stap en een tik
En nog een stap
En weer een tik
De kruk voor balans in Taizé is heel fijn,
maar wie wil de steun in mijn leven toch zijn?
En heb ik dat überhaupt dan wel nodig?

Ik lig en ik zucht
Ik zit en ik denk
Een tijdloos bestaan is een kostbaar geschenk
Een lach op een maandag, liefkozend en zacht
Dat is de groet die ik net heb bedacht

Ik geef hem aan mensen hier vrij ver vandaan
Misschien heeft diegene er echt wel wat aan
Ze lacht zacht terug en mijn hart wordt wat warm
Symbolisch gebaar; ondersteunende arm
Dat is Taizé voor mijzelf na vandaag:
Een antwoord op weer eens de zoveelste vraag